و قاف حرف آخر عشق است آنجا که نام کوچک من آغاز می شود...

 

قطار میرود/تو می روی/ تمام ایستگاه میرود/و من چقدر ساده ام که سال های سال/در انتظار تو/کنار این قطار رفته ایستاده ام/و همچنان /به نرده های ایستگاه رفته تکیه داده ام...

 

قطار ابدی

روی دست ها بود.از لابلای جمعیت خوب دیده می شد.چند قدم بیشتر جلو نیفتاده بود.دیگر روی پاهایش

نمی توانست بایستد درست مثل این آخری ها.جمعیت پشت سرش ساکت بودند.آرام نه.ساکت.پشت سرش حجمی از سکوت بود و بس. شاید بیتی توی سرش جا مانده بود.شاید.

 

سوار قطار شده بود. از مدت ها قبل.ما ساده بودیم که دل به قطار بسته بودیم. به قطار رفته و ایستگاه خالی. به بیت هایی که روزی تمام شد. به چشم هایی که بسته شد.

 

((ورد بیمار قیصر امین پور/ 2:45 بامداد 7آبان1386/شرح حال:ایست تنفسی و در حالت احیا وارد بیمارستان شد/ کبود و بی جان/عملیات احیا در بیمارستان صورت گرفت/ جواب نداد/ ساعت 3:45 بامداد بیمار فوت کرد/تمام.))

 

 

 

                 چیستان

 

                 ما گنه کاریم آری جرم ما هم عاشقی است

                 آری اما آنکه آدم هست و عاشق نیست کیست؟

 

                 زندگی بی عشق اگر باشد لبی بی خنده است

                 بر لب بی خنده باید جای خندیدن گریست

 

                 زندگی بی عشق اگر باشد  همان جان کندن است

                 دم به دم جان کندن ای دل کار دشواری است نیست؟

 

                 زندگی بی عشق اگر باشد هبوطی دائم است

                 آنکه عاشق نیست هم اینجا هم آنجا دوزخی است

 

                عشق عین آب ماهی یا هوای آدم است

                میتوان ای دوست بی آب و ها یک عمر زیست؟

 

                تا ابد در پاسخ این چیستان بی جواب

                بر در و دیوار می پیچد طنین چیست؟چیست؟